FIS - DEKALOG HISTORIA NARCIARSTWA
Każdy narciarz na stoku musi przestrzegać specjalnego kodeksu. Nie wolno wjechać na innego narciarza z tyłu lub z boku, a tym bardziej w grupę ćwiczących. Jeżeli w zderzeniu ktoś poniesie szkodę, ma prawo żądać odszkodowania. Są to często ogromne koszty. Aby ich uniknąć, dobrze jest ubezpieczyć się od odpowiedzialności cywilnej. Narciarstwo jest, niestety, sportem urazowym, więc koniecznie należy pamiętać, szczególnie wyjeżdżając za granicę, aby ubezpieczyć się od nieszczęśliwych wypadków i leczenia szpitalnego. Poniżej przedstawiamy "10 przykazań narciarza":
- Wzgląd na inne osoby
Każdy narciarz powinien zachowywać się w taki sposób, aby nie stwarzać niebezpieczeństwa ani szkody dla innej osoby. - Panowanie nad szybkością i sposobem jazdy
Narciarz powinien zjeżdżać z szybkością stosowną do swoich umiejętności oraz rodzaju i stanu trasy i warunków atmosferycznych. - Wybór kierunku jazdy
Narciarz zjeżdżając z góry, dysponując większą możliwością wyboru trasy zjazdu musi ustalić taki tor jazdy, aby nie zagrażać narciarzowi przed nim jadącemu. - Wyprzedzanie
Wyprzedzać można zarówno po stronie dostokowej jak i odstokowej, po stronie lewej lub prawej, lecz w takiej odległości, która nie ograniczy wyprzedzanemu swobody. - Przejazd przez skrzyżowanie tras narciarskich
Narciarz zaczynając zjazd na trasie lub pólku narciarskim powinien sprawdzić patrząc w górę, w dół, czy nie sprowokuje tym niebezpieczeństwa dla siebie i dla innych. Identyczne postępowanie obowiązuje po każdym, nawet chwilowym zatrzymaniu się na trasie lub stoku. - Zatrzymanie się
Należy unikać zatrzymania się na trasie zjazdu, zwłaszcza w miejscach zwężeń i miejscach o ograniczonej widoczności. Po ewentualnym upadku narciarz winien usunąć się z toru jazdy możliwie jak najszybciej. - Podejście
Narciarz powinien podchodzić tylko poboczem trasy, a w przypadku złej widoczności powinien w zejść zupełnie z trasy. Takie samo zachowanie obowiązuje narciarzy, którzy pieszo schodzą w dół. - Przestrzeganie znaków narciarskich
Każdy narciarz winien stosować się do znaków narciarskich ustawionych na trasach. - Wypadki
W razie wypadku każdy, kto znajdzie się w pobliżu winien poszkodowanemu spieszyć z pomocą. - Stwierdzenie tożsamości
Każdy, obojętnie czy sprawca wypadku, poszkodowany, czy też świadek muszą w razie wypadku podać swoje dane osobowe.
HISTORIA NARCIARSTWA
Choć narciarstwo jako sport istnieje od drugiej połowy XVIII wieku, jest to jedna z dyscyplin, której początki sięgają czasów pradawnych, kiedy narty były jednym ze sposobów radzenia sobie człowieka z naturą. Przyjmuje się, że było to ok. 4000 lat P.N.E.
Narciarstwo zrodziło się więc jako sposób poruszania się po śniegu przy użyciu drewnianych desek. Świadczą o tym prace wykopaliskowe i rysunki naskalne, zwłaszcza z obszaru Skandynawii. Do podpierania się używano w tym czasie kija. Służył on jednak także jako dzida. W okresie średniowiecza narciarstwu przyświecał cel myśliwski, w czasach nowożytnych - militarny.
Narodziny sportowej dyscypliny
Sport narciarski wywodzi się z tradycji ludowego narciarstwa użytkowego. Pochodzi z norweskiej wioski Telemark. Pierwszymi zawodami był bieg płaski zorganizowany w 1767 r. w Oslo (ówcześnie Christiania) dla norweskich narciarskich oddziałów wojskowych. Pierwszy publiczny bieg odbył się wiele lat później - w 1843 r. w Tromsø. Z kolei pierwsze zawody w skokach narciarskich rozegrano dopiero w 1868 r. . Przy okazji biegów i skoków odbywały się slalomy w formie techniczno-stylowej, rozgrywane bez pomiaru czasu. Nie były one jednak popularne w kolebce narciarstwa - Norwegii. Zyskały publiczne uznanie dopiero w krajach alpejskich - stąd też nazwa narciarstwa alpejskiego dla konkurencji slalomowych i zjazdowych. Pierwsze zawody w slalomie rozegrano w Austrii w 1892 r., natomiast premierowy slalom sportowy na czas odbył się dopiero w 1905 r.
Zorganizowane narciarstwo
Rozwój narciarstwa i wzrost jego popularności spowodowały powstanie w 1924 r. Międzynarodowej Federacji Narciarskiej - FIS. W tym samym roku zorganizowano we francuskim Chamonix Tydzień Sportów Zimowych (w narciarstwie klasycznym z udziałem wyłącznie mężczyzn). Został on oficjalnie uznany za I Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Konkurencje biegowe kobiet doczekały się natomiast swojego olimpijskiego debiutu na igrzyskach w 1952 r. w Oslo.
Narciarstwo alpejskie zalicza się do konkurencji olimpijskich od czasu zimowych igrzysk w Garmisch - Partenkirchen w 1936 r. FIS natomiast zainicjowała swoje zawody w 1925 roku.. Od 1937 r. były to już Mistrzostwa Świata. W 1931 r. w ich ramach zadebiutowały konkurencje alpejskie. Obecnie rozgrywane są oddzielnie światowe czempionaty w narciarstwie klasycznym i alpejskim. W 1978 r. odbyły się z kolei pierwsze mistrzostwa globu w narciarstwie akrobatycznym.
Obecnie oprócz zawodów rangi mistrzowskiej rozgrywa się Puchary Świata: od 1967 r. w konkurencjach alpejskich, od 1974 r. w klasycznych, a od 1984 r. w narciarstwie dowolnym.
Narty w polskim wydaniu
Pierwsze polskie kluby narciarskie powstały w 1907 r. Były to: Karpackie Towarzystwo Narciarzy we Lwowie oraz Zakopiański Oddział Narciarzy, który później został przekształcony w Sekcję Narciarską Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1919 r. powstał Polski Związek Narciarski, do dziś sprawujący władzę nad zawodami wszystkimi dyscyplinami narciarskimi Już rok później zorganizowano pierwsze Mistrzostwa Polski. Od tamtej pory nastąpił rozkwit infrastruktury, z zakopiańską Krokwią na czele.
Wielkim sukcesem polskiego narciarstwa w 1972 r. był złoty medal zimowych Igrzysk Olimpijskich, zdobyty przez skoczka narciarskiego Wojciecha Fortunę w 1972 r. w Sapporo.
Niezwykła popularność narciarstwa rekreacyjnego jako ruchu masowego wiąże się ściśle ze zbudowaniem pierwszego wyciągu narciarskiego. Miało to miejsce w Niemczech w 1900 r. Popularyzacji narciarstwa sprzyjały również masowe biegi, takie jak: Bieg Wazów, rozgrywany od 1922 r. w Szwecji czy Bieg Piastów od 1976 r. w Jakuszycach.
Dziś narciarstwo nie wymaga popularyzacji. Jest to najpopularniejsza dyscyplina zimowa w większości państw świata.